Hat sanatına büyük hizmeti bulunan Hasan Çelebi hocayı, ağabeyimi 88 yaşında Hakk’ın rahmetine uğurladık. Mekânı cennet olsun. Kendisini ilk kez 1974 yılında merhum hocam Prof. Emin Barın’ın atölyesinde tanıdım. Bendeniz o zamanlar Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Grafik Bölümünde öğrenciydim. Emin hocamın hat ile ilgili derslerde verdiği bilgi ve anlattığı hikâyeler sayesinde hat sanatına ilgi duydum ve 1974 yılında hocanın Çemberlitaş’taki mücellithanesinde Kemal Batanay hocamla rik’a derslerine başladım. Perşembe günleri öğleden sonra, Emin hocanın Çemberlitaş’taki atölyesinde, zamanın ileri gelen sanatkârları ve hocanın arkadaşları toplanırlar ve sohbet ederlerdi. Bu toplantılar çok uzun yıllar önce başlamıştı ve Emin hocanın vefatına kadar devam etti. Kemal Batanay hocam da Kadıköy’deki evinden kalkıp buraya gelir ve hat dersi almak isteyenlere ders verirdi. Hasan hoca da sıkça bu Perşembe toplantılarına katılırdı. İlk gördüğümde, uzun boylu, yapılı, oldukça sık, gür ve siyah saçlı bir zat olduğunu hatırlıyorum. Kendisi önce Halim Özyazıcı’dan hat meşkine başlamış fakat bir-iki ay sonra hocanın vefatı dolayısıyla, yazı meşkini Hamit Aytaç hocaya devamla sürdürmüştü. Dolayısıyla benden on yıl önce yazıya başlamış olan Hasan hoca, yazdığı celî sülüs yazıları arada sırada Çemberlitaş’a gelip Emin hocaya gösterip onun fikirlerini alırdı. Birlikte yazdıkları üzerinde istişareler yaptıklarına şahit olmuşumdur. Zaten Kemal Batanay hocamdan da benden önce tâlik meşk etmişti. O zamanlar yazıya yeni başlamış bir genç olarak, Hasan hocanın getirdiği yazılara hayranlıkla bakar, istişareleri yakından dinler, faydalanmaya çalışırdım. Bundan sonra Hasan hoca ile ilişkilerimiz daha sıkça ve samimi bir şekilde devam etmeye başladı.
1970li yıllarda hat çalışan çok az insan vardı. Hepimiz birbirimizi tanırdık. Kemal hocamdan ders alırken bir yıl kadar sonra Hamit Aytaç hocama da meşke başlamıştım. Çünkü hoca zaten yaşlıydı ve ona yetişememek korkusundan acele etmem gerekiyordu. Hasan hocayı artık sık sık Hamit hocaya gelip giderken görüyordum. Samimi ve mütevazı yapısıyla Hasan ağabeyim ile dostluğumuz kısa zamanda pekişti.
Hat çalışan arkadaşlar, zaman zaman Fatih’teki bir hattat arkadaşımızın evinde toplanır ve yazılarımızı mütalaa ederdik. Hasan hoca da bu toplantılara katılır ve hat çalışan büyüğümüz olarak onu aramızda görmekten mutlu olurduk. Bir süre sonra bu toplantılarımızdan IRCICA direktörü Ekmeleddin İhsanoğlu Bey haberdar olup bizi Yıldız Çit Kasrı’na davet ederek, toplantılarımızı orada yapmamızı teklif etti. Böylece Hasan hocanın da katıldığı toplantılarımız Çit Kasrı’nda devam etmeye başladı. Akabinde bu süreç, ayda bir yapılan ve herkese açık konferanslar dizisine dönüştü.
IRCICA’nın hat sanatına olan büyük hizmetleri, Uluslararası Hat Yarışması açması ve yurt dışında sergi ve sempozyumlar düzenlenmesi gibi birçok faaliyet dolayısıyla hat sanatı diğer İslâm ülkelerinde de gelişmeye başladı. Yapılan yayınlar, neşredilen kitaplar dolayısıyla yurt dışındaki hat meraklıları çalışmaya başladılar. İstanbul’a gelebilenler buraya gelip hat dersleri aldılar. Gelemeyenler mektup ile bu eğitimi sürdürmeye gayret ettiler. Bu öğrencilerin pek çoğu da Hasan hocanın öğrencileri oldu. Zaten şu an ülkemizde yetişen ve kuvvetli pek çok hattatın da hocası olarak Hasan Çelebi hocanın, hat sanatımızın gelişmesinde çok önemli bir yapı taşı olduğunu söylemeliyiz.
Zaman ilerledikçe yurt dışı hat sergileri ve sempozyumları da yoğunluk kazandı. Birçok yurt dışı seyahatinde kendisiyle birlikte oldum. Onunla olan sohbetler, çok renkli ve esprili geçiyordu. Mütevazı yapısı, soyadıyla müsemmâ çelebi bir kişiliği sebebiyle herkes kendisini çok severdi. Bir sanatkârın mütevazı olması çok önemlidir. Çevresindeki insanların sevgisini kazanır. Kibir ve gururdan uzak bir kişilik yapısı da onun herkes tarafından sevilmesini sağlamıştır. Bu vesileyle sık sık anlattığı bir anısını burada tekrarlamak istiyorum. Bu hadise bile, içtenliğini ve açık sözlülüğünü ortaya koymaktadır. Hamid hocadan derse başlayınca, tabii ki ‘Rabbi Yessir’ ile başlamış. Eskilerin de itiyadı gereği bu ilk meşk, hemen geçilip talebeye alfabe yazılmazmış. Bir süre talebenin sabrı sınanır, bu işi ne kadar sevip sevmediğinin testi yapılırmış. Bir başka gaye ise, bu geçen zaman zarfında talebenin elinin yazıya kırılması ve kamış kaleme hâkimiyetinin sağlanması imiş. Hasan hoca da iki yıl gibi uzunca bir süre Rabbi Yessir’e devam edince biraz morali bozulmuş olsa ki, bir meşk günü Hamid hocaya hitaben, ‘Hocam iki yıldır bunu yazıyorum, benim kabiliyetim yoksa söyleyiniz, ben bu işi bırakayım’ deyivermiş. Bunun üzerine Hamit hoca, asla bırakmaması gerektiğini söyleyerek ilk alfabe meşkini yazarak vermiş. Bu hadiseyi gülümseyerek anlatması, Hasan hocanın mütevazı ve samimi yapısını gayet açık bir şekilde ortaya koymaktadır. Hat sanatına olan tutkusu, o zamanlar revaçta olmayan bu sanatta sabit kılmıştır. Bu sebatı, yıllar sonra meyvesini vermiş, birçok eser ortaya koyarak, 100 civarında öğrencisine icâzetnâme vererek çalışmalarının karşılığını görmüştür. Uzun yıllar din hizmetinde bulunmuş olan Hasan hoca, emekli olduktan sonra öğrenci yetiştirmeye daha çok zaman ayırmıştır. Hepsinin isimlerini burada yazmak geniş yer tutacağı için, ancak günümüzün pek çok değerli hattatının onun öğrencisi olduğunu söylemekle yetineceğim. Ayrıca öğrencilerinin de öğrencilerini sayarsak yüzlerce öğrencinin hocası olduğu ortaya çıkmaktadır. Birçok eser vermiş, bir Mushaf, hilyeler, levhalar, cami yazıları, restorasyon çalışmaları, jüri üyelikleri gibi kalıcı eserler ortaya koymuştur. Ülkemizde Büyük Çamlıca Camii yazıları başta olmak üzere, Hırka-ı Şerif Camii yazıları, Sultanahmet Camii yazılarının restorasyonu, yurt dışında Cuma Mescidi, Kıbleteyn Mescidi, Kuba Mescidi gibi cami yazıları onun çalışmalarının başında gelir. Kuveyt, Almanya, Afrika, Kazakistan ve Malezya’daki cami yazıları da onun çalışmaları arasındadır. 2010 yılında UNESCO Yaşayan Hazine Ödülü, 2011 yılında Cumhurbaşkanlığı Sanata Hizmet Büyük Ödülü gibi ödülleri de bulunmaktadır.
Cumhuriyetten sonra Hat Sanatı bir süre inkıraza uğramış ve sanat hayatımızdan silinmeye yüz tutmuştur. Bu dönemde, İsmail Hakkı Altunbezer, Necmettin Okyay, Hacı Nuri Korman, Hulusi Yazgan, Hamid Aytaç ve Halim Özyazıcı gibi dev sanatçılar olmasa, belki de hat sanatı bu günkü seviyesine ulaşamayacaktı. Bu kuşağın aramızdan ayrılan son sanatkârı Hamid Aytaç’tır. O, tam anlamıyla Cumhuriyet’ten günümüze bir köprü görevi görmüştür. !970 yılından önce hat çalışan üç beş kişi arasında ve onların belki en genci olan Hasan hoca, köprünün günümüze ulaşan son basamağını teşkil etmektedir. 1970li yıllardan sonra, aralarında bendenizin de bulunduğu ilk kuşak gelmektedir. Bu kuşağın da sayıları çok değildir. Ancak, hat sanatı 1990’dan itibaren hızı gittikçe artan bir gelişim göstermiştir. Bu gelişimin temellerinin atılmasında, ilk kuşak ve Hasan hocanın yeri, çok önemlidir. Bu açıdan da hocanın adeta bir tarihi görevle görevlendirilmiş olduğunu düşünebiliriz.
Kendisini bir kez daha rahmetle anıyor, hat sanatına yaptığı hizmetlerden dolayı mekânının cennet olacağına gönülden inanıyorum.