Beden Disiplininden Devlet Hizmetine: Bir Ömrün Adanış Hikâyesi
Oğuz ÖktenAkıncı Sporcular Derneği Eski Genel SekreteriYıl 1976. Hayatımın ve gençliğimin en dinamik, en arayış dolu dönemlerinden biri. Bir yanda Kayseri Yüksek İslam Enstitüsü’ndeki zihni ve ruhi eğitimim devam ediyor, diğer yanda memleketim Sivas ile ailemin bulunduğu Elazığ arasında mekik dokuyorum. İçimdeki enerji, sadece ilimle değil, beden disipliniyle de hemhâl olmamı sağlıyordu; o yıllarda karate sporuyla yakından ilgileniyordum.
Sivas’a geldiğim günlerden birinde, arkadaşlarım Akıncılar Sivas İl Başkanı rahmetli Mehmet Tokmak’ın (Allah ondan razı olsun) benimle görüşmek istediğini ilettiler. İsim yapmaya başlayan karate merakım, gençliğe yön vermek isteyen bir teşkilatın dikkatini çekmişti. Teklifi kabul ettim; belirlenen gün ve saatte Akıncılar Sivas İl Başkanlığı’nın kapısından içeri girdim.
Sıcak bir çay eşliğinde başlayan o sohbet, aslında bir idealin ilk adımıydı. Mehmet Tokmak Başkan, gençlerin bedensel ve ruhsal gelişiminde sporun gücüne inanıyordu ve benden bu konuda istifade etmek istediklerini belirtti. Bir gencin enerjisini doğru yere yönlendirmenin ne kadar hayati olduğunu bildiğim için öneriye sıcak baktım. Ancak ortada somut imkânsızlıklar vardı:
"Bu iş sadece niyetle olmaz," dedim. "Bize her şeyden önce uygun bir spor salonu lazım. Zeminin ahşap olması, alanın en az 150 metrekare büyüklükte bulunması gerekiyor."
Başkan hiç tereddüt etmeden, "Onlar kolay, biz hallederiz," dedi.
Fakat asıl engel mesafe ve zamandı: "Ben Kayseri’de okuyorum. Her hafta Sivas’a gelip gitmem gerekecek, bu trafiği nasıl organize edeceğiz?" diye sorduğumda da aynı kararlılıkla cevap verdi: "Orasını biz hallederiz."
İnanç ve kararlılığın birleştiği o akşam, gençliğe hizmet yolunda rahmetli Mehmet Tokmak ile el sıkıştık. Çok geçmeden verilen sözler eyleme dönüştü. Sivas’ın tarihi dokusunu taşıyan, Kongre Lisesi’nin karşısındaki Behrampaşa Hanı’nda ortaokul öğrencilerinin yurt olarak kullandığı alan içinde uygun bir yer için dernek yetkilileriyle anlaşıldı. O tarihi hanın bir bölümü, gençlerin hem disiplin kazanacağı hem de enerjilerini doğru yolda harcayacağı bir spor salonuna dönüştürüldü.
II. Beden ve Ruh Disiplini: 200 Gençle Başlayan Maraton
Salonun hazırlanmasıyla birlikte adeta bir vizyonun kapıları aralandı. 1976 yılında Milli Türk Talebe Birliği’nden 130 öğrenci ve Akıncılar bünyesindeki esnaf ile işçilerden 70 kişi karateye kayıt yaptırdı. Tam 200 kişilik dev bir kadro ile antrenmanlara bismillah dedik.
Hafta sonlarım adeta zamanla yarışılan bir disiplin maratonuydu. Cumartesi dört, Pazar dört olmak üzere haftada sekiz yoğun antrenman yaptırıyordum. Yemek ve namaz molaları dışında salonda nefes alacak vakit yoktu. Ancak bizim amacımız sadece kas gücü inşa etmek veya dövüş teknikleri öğretmek değildi; beden disiplinini ruh disipliniyle bütünleştirmekti.
Bunu sağlamak için muazzam bir sistem kurduk: Antrenmana gelecek gençler, salona girmeden önce Akıncılar derneği bünyesinde düzenlenen sohbet çalışmalarına katılıyorlardı. Vatanını, milletini ve bayrağını seven; milli ve manevi değerlerine sahip çıkan, dinini doğru öğrenen bir nesil yetiştirmek gayemizdi. Birinci grup sohbetten çıkıp antrenmana giriyor, onların antrenmanı bittiğinde sohbetten yeni çıkan ikinci grup salonu devralıyordu.

Pazar günü son antrenman bittiğinde ise benim için dinlenme vakti değil, yolculuk vakti başlardı. Otogara koşar, otobüse biner ve Kayseri’ye dönerdim. Pazartesi sabahı ise hiç ara vermeden Yüksek İslam Enstitüsü’nde dersimin başında olurdum. Okuduğum 4 yıl boyunca bu çalışmalarım böyle devam etti.
Bu azim ve tempolu çalışma Kayseri’de de yankı bulmakta gecikmedi. Okuldaki öğrenci arkadaşlarım "Biz de karate çalışmak istiyoruz!" diyerek talepte bulundular. Okul idaresiyle görüşüp bir yer tahsis ettirdik ve Yüksek İslam Enstitüsü’nden 70 öğrenci arkadaşımla orada da Karate derslerine başladık. Hırsımız salonlarla sınırlı kalmadı; Kayseri merkezdeki tarihi bir medresede de hazırlanan bir salonda da ayrıca karate dersleri vermeye başladım.
Artık iki şehir arasında mekiğin ötesinde bir köprü kurmuştum. Gençlerin bedenen ve ruhen yetişmesine vesile oldukça sorumluluklarım da katlanarak arttı. Kayseri’deki bu aktif çalışmalarım neticesinde Kayseri Akıncılar Derneği’nin kongresinde beni yönetime seçtiler. Kısa süre sonra aynı teveccühle Sivas Akıncılar yönetimine de dâhil edildim.
III. Mahalle Kitaplıkları ve Eğitmenlik Felsefem
Sivas Akıncılar Teşkilatı olarak, gençliğe ulaşmanın ve onları köksüz akımlardan korumanın yolunun okumaktan, ilimden ve sohbetten geçtiğine inanıyorduk. Bu inançla Sivas’ın dört bir yanında, mahalle mahalle teyakkuza geçtik. "Mahalle Kitaplıkları" adı altında adeta birer ilim ve irfan yuvası olan şubeler açmaya başladık.
Kısa sürede bu model Sivas genelinde muazzam bir yaygınlığa ulaştı. Hemen her mahallede Akıncılar’ın bir kitaplığı yükseliyordu. O kitaplıklar, mahalle gençlerinin doğal buluşma noktası haline geldi.
Sivas ve Kayseri hattında yetiştirdiğim yüzlerce gencin hayatına dokunurken benimsediğim en temel ilkem, bir teknik öğretmekten çok daha derindi: Önce insan, sonra sporcu yetiştirmek.
Bir antrenörün sahada koyduğu kuraldan önce, duruşuyla ne hissettirdiği önemlidir. Bu yüzden eğitim metodumun merkezine üç aşamalı bir pedagojik şiar yerleştirdim:
● Sevgi ve Güven İnşası: Bir eğitmen önce kendisini sevdirmelidir. Kalbine girmediğiniz bir gencin zihnine rehberlik edemezsiniz. Gençlerle kurduğum o samimi ve güvene dayalı bağ, aramızdaki tüm engelleri kaldırdı.
● Spor Disiplininin Sevdirilmesi: Antrenörüyle duygusal bağ kuran ve ona güvenen bir gencin sporu benimsemesi son derece kolaylaşıyor. Karate, onlar için sadece bir fiziksel aktivite değil, severek geldikleri bir disiplin alanına dönüştü.

● Fikir ve Değer Transferi: Kendinizi ve sporunuzu sevdirdikten sonra, doğru fikirleri ve ahlaki ilkeleri aktarma zemini kendiliğinden hazır hâle gelir. Gençliğin fıtratına dokunan en büyük güç, teorik anlatımlar değil, hâl dilidir.
Her zaman şunun bilincindeydim: Söylediklerinizden ziyade yaşadıklarınız akılda kalır. Bu yüzden sadece spor salonunda değil; günlük yaşantımda, insan ilişkilerimde ve ahlakımda sporcularıma örnek bir insan olmaya gayret gösterdim. Fikirlerimizi ve inançlarımızı aktarabilmenin en etkili yolu, o değerleri bizzat kendi bünyemizde temsil etmekti.
Nitekim o günlerde spor salonunda ter döken, antrenman öncesi sohbet halkalarında milli ve manevi değerleri içine çeken o gençler; bugün ülkemizin kaderine yön veren akademisyenler, valiler, doktorlar, hukukçular, belediye başkanları, antrenörler, hakemler ve devletin en kritik kademelerinde görev yapan bürokratlar olarak memlekete hizmet ediyorlar.
IV. Ankara Temasları ve Akıncı Sporcular Genel Merkezi
Kayseri Yüksek İslam Enstitüsü Öğrenci Derneği Başkanı seçildiğim için her ay düzenli olarak öğrenci dernekleri federasyon toplantıları vesilesiyle Ankara’ya gidip geliyordum. Ankara’ya yaptığım bu seyahatlerden birinde, Akıncılar Genel Başkanı ile şahsen tanışmak istedim. Genel Merkezin adresini araştırdım; Kızılay Demirtepe’de, bir binanın 5. katında olduğunu öğrendim ve gittim.
Genel Merkeze adım attığımda önce girişte bulunan sekretere Genel Başkanla görüşmek istediğimi söyledim. O da başkanın odasına girerek benimle ilgili bilgi verip odadan çıkınca başkanımız sizi bekliyor buyurun içeri diyerek beni başkanın odasına aldı. Akıncılar Derneği İlk Genel Başkanı Rahmetli İnşaat mühendisi Tevfik Rıza Çavuş (Allah ondan razı olsun) bana buyurun hoş geldiniz deyince kendimi tanıtmaya başladım: "Ben Sivas Akıncılar’dan geliyorum. İsmim Oğuz Ökten, Kayseri Yüksek İslam Enstitüsü’nde okuyorum..."
Daha sözümü tamamlamadan yüzünde sıcak bir tebessüm belirdi ve "Ooo! Ben de Kayseriliyim!" diyerek içtenlikle karşıladı beni. O ilk andaki memleket bağının da verdiği sıcaklıkla çaylar söylendi, derin bir sohbete daldık. Kayseri’deki ofisinde ve Ankara’da görüşmelerimiz devam etti; aramızda güçlü bir dostluk gelişti.
Akıncılar Genel Başkanımız Tevfik Rıza Çavuş, benim sporla bu denli uğraştığımı ve özveriyle çalıştığımı görünce stratejik bir teklifte bulundu:
"Oğuz, Türkiye’nin dört bir yanında farklı branşlarda spor yapan gençleri tek bir çatı altında toplayalım. Akıncı Sporcular Derneği Genel Merkezini kuralım."
Hemen kolları sıvadık. Yönetim oluşturuldu ve Akıncı Sporcular Genel Merkezi’ni Ankara’da kurduk. Akıncı Sporcular Genel başkanlığına Taekwon-do antrenörlerinden rahmetli Nuri KUTLUCA getirildi ( Allah ondan razı olsun ), Şahsımı da Genel Sekreterliğe getirdiler. Türkiye genelinde büyük bir spor organizasyonunun sorumluluğunu üstlenmiş olduk.

V. Fırtınalı Yıllar: Kapatılma, Konya ve 12 Eylül İhtilali
Ancak ülke sathına yayılan bu bereketli hizmet hareketi, dönemin siyasi ikliminde hedefe konulmaktan kurtulamadı. 1979 yılında devlet kararıyla Akıncılar Genel Merkezi ve Türkiye genelindeki tüm şubeleri kapatıldı. Yaklaşık bir yıl boyunca çalışmalarımız mecburen durma noktasına geldi.
Fakat durmak olmazdı. Dava arkadaşlarımızla yeniden bir araya gelerek hareketi nasıl ayağa kaldıracağımızı tartıştık. Eski ilk Akıncılar Genel Başkanı rahmetli Tevfik Rıza Çavuş önderliğinde, Ankara yerine Konya merkezli yeni bir yapılanmaya gitmeye karar verdik. Kurucuları arasında yer aldığım Akıncı Gençler Derneği Genel Merkezi’ni Konya’da resmen kurduk.
Ne var ki bu yeni başlangıçtan sadece üç ay sonra, Türkiye tarihinin en karanlık sayfalarından biri açıldı: 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi.
İhtilal ile birlikte tüm Akıncılar ve Akıncı Gençler yönetim kurulu ve kurucu üyeleri hakkında gıyabi tutuklama kararları çıkarıldı. Yıllardır sadece vatanına, milletine, bayrağına sevdalı; ahlaklı ve sporcu bir gençlik yetiştirmekten başka gayesi olmayan bizler için zorlu bir imtihan dönemi başladı.
VI. Cezaevi İmtihanı: Sivas'tan Mamak Koridorlarına
İhtilalden tam 7 ay sonra tutuklandım. Yargılamalarımız Ankara/Mamak’ta 1 Nolu Sıkıyönetim Askeri Mahkemesi’nde görülmeye başlandı.
Süreç, Sivas Emniyeti Siyasi Şubesi’nin soğuk hücrelerinde geçirilen 10 çetin günle başladı. Ardından Sivas Temeltepe Askeri Kışlası’nda 22 gün tutulduktan sonra, Ankara’dan gelen özel ekipler tarafından teslim alınarak Ankara Mamak Askeri Cezaevi’ne getirildim.
Mamak’a adım attığımız ilk an, "Avdet" bölümünde adeta hayvanat bahçesindeki aslan kafeslerini andıran demir kafeslerin içine konulduk. O kafeslerde bir süre bekletildikten sonra D Blok’a gönderildim. Şükürler olsun ki D Blok’ta kader birliği yaptığımız 5-6 Akıncı dava arkadaşım daha vardı.
Sıkıyönetim Askeri Mahkemesi’nde tam 22 duruşma boyunca yargılandım. 22. duruşmanın sonunda hakkımda karar açıklandı: TCK’nın 163. maddesinden 4 yıl 4 ay hapis cezası.

Oysa biz hiçbir zaman gizli bir yapı kurmamıştık; devletin resmi izniyle açılmış yasal bir derneğin çatısı altındaydık. Gayemiz sadece ahlaklı, sporcu bir gençlik yetiştirmekti. Ancak dönemin askeri mahkemesi bu cezayı uygun gördü. Verilen ceza ile birlikte yattığım süre göz önüne alınarak meşruten (Şartlı) tahliye edildim. Yıllar sonra, Turgut Özal döneminde (1991) 163. maddenin kaldırılmasıyla bu ceza hukuken de tamamen silindi ve beraat etmiş konumuna geldim.
VII. Millete Hizmette Son Durak: Sivas Belediyesi (2018 Emeklilik)
12 Eylül darbesinden hemen önce Diyanet İşleri Başkanlığı’na müracaat etmiş ve Sivas Şarkışla Merkez Kur'an Kursu Öğretmenliği görevine atanmışım. Ancak 3 aylık görevimin ardından tutuklandığım için memuriyetim açığa alınmıştı.
Tahliye olduktan sonra, memuriyete dönmemin hukuken engelli olduğu o dönemde özel bir şirkette 6 yıl boyunca şirket müdürlüğü yaptım. 1991 yılında 163. maddenin kaldırılmasıyla haklarım iade edilince tekrar kamu hizmetine döndüm.
Kur'an Kursu’na dönmek yerine, tecrübelerimi memleketimin imarı ve ihyası için kullanmak amacıyla Sivas Belediye Başkanlığı’na geçiş yaptım.
● Daire Müdürlüğü: Belediyeciliğin mutfağında, hemşehrilerimizin doğrudan hayatına dokunan birimlerde uzun süre daire müdürü olarak görev yaptım.
● Belediye Başkan Yardımcılığı: İdari birikimim ve teşkilatçılık tecrübem neticesinde Belediye Başkan Yardımcılığı görevine getirildim.
Sivas’ın çehresini değiştiren pek çok hizmete imza attıktan sonra, 2018 yılında yaş haddi sebebiyle Sivas Belediye Başkan Yardımcılığı kadrosundan onurla emekliye ayrıldım.
Spor salonlarında başlayan disiplin, mahalle kitaplıklarında mayalanan irfan, Mamak hücrelerinde çelikleşen sabır ve Sivas Belediyesi’nde millete adanan hizmet... Bir ömür boyu taşıdığım tek bir gaye vardı: İnandığı gibi yaşamak, vatanına ve değerlerine sevdalı nesiller yetiştirmek ve geride hoş bir seda bırakabilmek.