Deneme

İzmir’de Akıncı Olmak

Gururla yâd ettiğim Akıncılarda geçen günlerimde, muhteşem anılar biriktirdiğim Afganistan dağlarında bıraktığımız şehid Bahattin Yıldız’ı, rahmetli Osman Yurdabakan’ı, Tire’nin yiğit Akıncısı rahmetli Ali İhsan Ayrancı ağabeyi, İzmir Akıncılarını temsil etme açısından bir zirve olan Zeki Kondu, Mustafa Demirok ve Fahrettin Gün’ü, çayı ve çorbası eksik olmayan fedakâr insan rahmetli Mehmet Eker ağabeyi, Kadifekale’nin solculara dur diyebilen dağ gibi Akıncısı rahmetli Hamza Aras’ı, isimlerini saydığım bu nebulaların etrafındaki bütün yıldızları ömrüm oldukça asla unutamam. Ben şimdi varsam, onlarla olduğum için varım, elhamdülillah.

Akıncılar Derneği’ni ilk duyuşum sanırım 1976 yılının son aylarıydı, tam hatırlamıyorum. O sırada, Adana’da İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’nde öğrenciydim. Dernek binasında MTTB’den tanıdığım üç arkadaş beni karşıladı. Bundan sonra artık buradayız, şeklinde soğuk bir ifade kullandılar. Yeniden üniversite sınavına girerek 1977 yılı yazında Adana’dan ayrıldım, Ege Üniversitesi’ne kaydımı yaptırdım. İki yıl Milli Gençlik Vakfı’nın yurdunda kaldım. Bu süreçte MTTB bünyesinde faaliyetlere katılıyordum. Faaliyet dedimse yurttaki sohbetlerdi. Aldığım, verdiğim bir şey var mıydı? Hayır. Ama kendimi giderek daralan bir kıskacın içinde hissediyordum. Büyük Doğu’yu, Diriliş Yayınları’nı okumuş biri olarak, “Ben burada ne yapıyorum?” sorusu benliğimi tırmalıyordu. İki yıl böyle geçti; içinde ne dik yokuşlar, ne derin inişler olan, bütün çaresizliklerin çarelerle dolu olduğu iki yıl. Sonra Vakıflar Yurdu’nda devam eden öğrencilik ve Akıncılık günlerim başladı.

Benim İzmir’de Vakıflar Yurdu’na geçişimle, Akıncılarla beraberliğim Mustafa Yağmur vesilesi ile aynı zamanlarda gerçekleşti. O günden bu yana Mustafa Yağmur’la beraberliğimiz devam etmektedir. Kaderimin bir cilvesi midir bilinmez, onunla İzmir Milli Gençlik Vakfı günlerimiz de aynı zamanda başlamıştır. İzmir Akıncılardaki ilk günlerimi doğrusu hatırlamıyorum. Yalnız derneğe ilk gidişimiz Mustafa ileydi. Günler geçtikçe kendimi bir heyecan bulutunun içinde buldum. Akıncı olmanın, dünyaya İslam’ı haykırmanın heyecanı. Türkiye ile sınırlı olmayan bir davamız vardı. Filistin ve Afganistan başta olmak üzere, yeryüzünün bütün mazlum coğrafyalarından kendimizi sorumlu tutuyorduk. Oysa akşam ne yiyeceğimizi bilmiyorduk. Her neyimiz varsa bölüşüyorduk. Kimsenin bir şey esirgediği, kayırdığı yoktu. Derviş misali varsa paylaş, yoksa şükret. Ufkumuz dünya ölçeğinde olunca, doğal olarak fikri yapımızın da çok sağlam ve evrensel ölçekte olması gerekiyordu. İslam coğrafyasını bildiğimiz gibi, dünyadaki düzenleri, kirli oyunları da çok iyi analiz etmemiz gerekiyordu. Bu doğrultuda, önceki yıllarda başta Ali Bulaç’ın Çağdaş Kavramlar ve Düzenler kitabı olmak üzere, diriliş yayınları, Yeni Devir Gazetesinin yazarları İsmet Özel, Rasim Özdenören ve Cahit Zarifoğlu en önemli fikir kaynaklarımızdı. İslami camianın süreli yayınlarını; Diriliş, Sebil, İslami Hareket, Edebiyat ve Maveradergilerini, Aylık Dergi’yi takip ediyorduk. Odalarımızı Gölge dergisinin posterleri süslüyordu. Sezai Karakoç’un, Erdem Bayazıt’ın, Akif İnan’ın, Cahit Zarifoğlu’nun şiirlerine yaslanır, güçlenir, enerji devşirirdik. İşte, bütün bunlardan dolayı Akıncı olmuştuk, bu nedenlerle Akıncılarla beraberdim.

İzmir Akıncılarının hemen hepsi tutuşmaya hazır çıra gibiydi. Sayı olarak azdık, fakat dünyaları sırtlanmaya hazırdık. Biz kimseye düşman değildik, bizim düşmanlarımız İslam’ın düşmanlarıydı. Çünkü bizler rahmet peygamberinin ümmetiydik. Rehberimiz Kur’an, önderimiz Rasulullah’dı. İslam’ın Mekke dönemi, insanlarla ilişkimizin stratejisini belirliyordu. Kalpleri aydınlatan kurşun gibi kelimeler kullanırdık. Her birimiz kapasitesine göre görevler üstlenirdi. Birbirimizi bu minval üzere yönlendirirdik. Bizler hiyerarşik bir yapıdan ziyade, vefayı ve fedakârlığı düstur edinmiş gençlerdik. Bu nedenle, temsil sorumluluğu hepimizi kapsıyordu. Dernekte kim varsa, gerekeni yapardı. Bugünün işi yarına kalmazdı. Tertiplediğimiz konferanslar, film ve tiyatro gösterileri kitlesel tanınırlığımızı sağlardı. Bizi motive eden iç dinamiklerimizdi, yaptığımız faaliyetlerdi. Her hafta sonu komşu il ve ilçelere üç kişilik gruplar halinde ziyaretler yapardık. Yine haftada bir gün tematik sohbetlerimiz olurdu. Bu sohbetler enstitü formatında, bir tez savunması şeklinde gerçekleşirdi. 

Akıncıların 5 yıl gibi kısa bir sürede Türkiye’de çok büyük alaka görmesinin en önemli sebebi yüklendikleri sorumluluklarda samimi olmaları, fedakârlık ve cefakârlıkta sınır tanımamalarıdır. Erzurum’dan Kayseri’ye Hicri 1400 Koşusu yapmaya Akıncıdan başka kim cüret edebilir? Bir kahve toplantısında kendini bir sarhoşa zorla dinlettirip, ertesi gün tekrar gelmeleri için sarhoşun cami imamına benzin parası göndermesini Akıncıdan başka kim sağlayabilir? Afganistan’ın Rus işgaline karşı Afgan mücahidlerine yardım toplama sırasında bir gayrimüslimin yardım sırasında, “Bunlar Akıncı, verilen yardımı yerine ulaştırır.” demesini, Akıncıdan başka kim söyletebilir? Siz bu örneklere daha nicelerini ekleyebilirsiniz. Akıncı kısaca korkulan değil, güven duyulan biriydi.

Birçoğumuz MTTB’den gelmiş olmakla beraber, MTTB’nin üzerimizde herhangi bir sınırlaması yoktu. Fakat MSP öyle değildi. Partinin gölgesi sürekli üzerimizdeydi. Derneğin ilk kuruluşundan itibaren başta genel merkez olmak üzere, bütün şubeler parti ile iltisaklıydı. Ancak İzmir Akıncılar Derneği ile parti arasındaki ilişki, dikey olmaktan ziyade, yatay bir ilişkiydi. Bize yer ve imkân sağlıyorlar, faaliyetlerimize karışmıyorlardı. Ayrıca bizim genel merkez ile de faaliyetler konusunda bağımsız bir durumumuz vardı. Kendimize örnek aldığımız dernek şubeleri Fatih Akıncılar Derneği ve Erzurum Akıncılar Derneği idi. Burada iki isim öne çıkar: Mehmet Güney ve Bahattin Yıldız. Tavır ve davranışları ile bu iki Akıncı liderini İzmirli Akıncı gençlere örnek gösterirdik. Derdimiz insanın kurtuluşu olduğundan, ilişkilerimizin iyi ve sağlıklı olarak devam etmesi için elimizden geleni yapmaya çalışırdık. Buna rağmen parti bizden rahatsız olunca, derneği başka bir mekâna taşıdık, yine de ilişkimizi kesmedik.

Gururla yâd ettiğim Akıncılarda geçen günlerimde, muhteşem anılar biriktirdiğim Afganistan dağlarında bıraktığımız şehid Bahattin Yıldız’ı, rahmetli Osman Yurdabakan’ı, Tire’nin yiğit Akıncısı rahmetli Ali İhsan Ayrancı ağabeyi, İzmir Akıncılarını temsil etme açısından bir zirve olan Zeki Kondu, Mustafa Demirok ve Fahrettin Gün’ü, çayı ve çorbası eksik olmayan fedakâr insan rahmetli Mehmet Eker ağabeyi, Kadifekale’nin solculara dur diyebilen dağ gibi Akıncısı rahmetli Hamza Aras’ı, isimlerini saydığım bu nebulaların etrafındaki bütün yıldızları ömrüm oldukça asla unutamam. Ben şimdi varsam, onlarla olduğum için varım, elhamdülillah.

 




Editörün Seçtikleri