Deneme

Öncü ve "Akıncı" Nesil

Akıncılar’ın kendilerini yetiştirmek için, fikri ve ilmi gelişmeler kaydedebilmeleri için özel kurumlar, özel çabaların olduğunu görmedim, bilmiyorum. Ama ilmi ve fikri olarak derin bir zafiyetin içinde olduğumuzu görüyordum.

 Bizim kuşak ortaöğretim yıllarında kendini MTTB’nin içinde buldu. 1965’ten 1980’lere kadar sürebilen bir gençlikti ama daha çok bir öğrenci hareketiydi. Bildiğimiz belirgin bir şey vardı, bu gençlik hareketinin öncüsü Üstat Necip Fazıl Kısakürek’ti. Kitaplarıyla, yer yer konferanslarıyla gençliğin oluşmasında en büyük sahibi Üstat’tı. 
  Üstadın, etkin bir kalem gücü vardı. Fikri ve ilmi anlamda ruhlara, zihinlere ufuklar açıyordu.


  Böyle bir akış hâlindeyken Akıncılar kuruldu. Akıncılar ve MTTB aynı düşüncenin, aynı fikrin gençleriydi. Gerçekten Akıncılar diye bir teşkilata gerek var mıydı? 
  Politik hareketler heyecanları daha bir kamçılıyordu... Bir de ortamda bunu besliyordu; her gençlik hareketinin bağlantılı olduğu politik bir alan, parti vardı. Sol çizginin partisi CHP’ydi milliyetçilerin partisi MHP’ydi. Sanki bizde bir boşluk var gibiydi, MSP hareketi bu boşluğu dolduruyordu.
  MTTB ve Akıncılar aynı çatının, aynı ekolün gençleri olduğu için hâliyle kendimizi orada bulmuş oluyorduk.
  Akıncılar’ın  diğer gençlik hareketlerinden farkı dünden bugüne gelen fikir dünyasında aranmalıydı.
  Bildiğimiz gibi Devlet-i Âliyye’nin cephelerde genelde yeniliyor olması Osmanlı aydınlarında arayışlara neden oluyordu. Bu süreçte üç fikri akım kendini ortaya koyuyordu: Batıcılar, Milliyetçiler ve İslamcılar.
  MTTB ve Akıncılar İslamcı hareketin gençlik kollarını temsil ediyordu.
  Birebir vazife aldığımı hatırlamıyorum. O günün gençleri olarak gerek MTTB’nin gerekse Akıncılar’ın bütün faaliyetlerine katılıyorduk.
  Üstat N. Fazıl MSP hareketine destek veriyordu. Üstat Sezai Karakoç Millî gazetede yazıyordu. İslamcıların büyük çoğunluğu MSP ve Akıncılar hareketi içinde şöyle ya da böyle yer alıyordu.
  Akıncılar’ın kendilerini yetiştirmek için, fikri ve ilmi gelişmeler kaydedebilmeleri için özel kurumlar, özel çabaların olduğunu görmedim, bilmiyorum. Ama ilmi ve fikri olarak derin bir zafiyetin içinde olduğumuzu görüyordum.
  Şöyle de yaklaşılabilir, politik bir hareketten ciddi anlamda fikri ve ilmi bir oluşum beklenebilir mi? Ama kendi adıma söylüyorum, fikri derinlik kazanılmadan geleceğe güçlü adımlarla yürümek mümkün olabilir mi? 
  O yıllarda 141- 142 komünistleri bağlıyordu, 163’te İslamcıları bağlıyordu, engelliyordu. Hâliyle İslam’ın bir hayat nizamı olduğunu söylemenin yazmanın ciddi riskleri vardı. Buna rağmen inancımızı, davamızı dile getirmekten geri durmuyorduk. Hâliyle yer yer kısa süreli gözetim altında tutulmalar, mit mensuplarının gözdağı veren sözleri, tavırları, zaman zaman takiplere maruz kalmalar oluyordu.
  Akıncılar beş yıl gibi kısa bir sürede icra-i faaliyetler yaptı. Elbette toplumumuzda belli seviyelere varan kabuller gördü. Bu doğal olandı, tabii olandı zira milletimiz Müslüman’dı. Hele bir de o günün dava erleri olarak bizler kendimizi ciddi anlamda yetiştirebilseydik, ahlaken de belli bir seviyeyi yakalamış olabilseydik, bugün toplumumuzun durumu çok daha iyi olabilirdi daha kaliteli bir toplum olabilirdik.
  Her hareketin artıları eksileri olacaktı. Ama eksilerinin çok daha büyük olduğunu söylemeliyim. Hâliyle kanaatimi belirtiyorum.
  İslam gibi bütün insanlığın dinini temsil edebilmek elbette çok zordu. Her müminin kendi seviyesinde, karınca kaderince temsil etme durumunda bir davanın öncüleri fikri bir derinliğe ve yüksek bir ahlaka sahip olması gerekiyordu. Üstat Sezai’nin yer yer beyan ettiği gibi kendi değerler dünyamızı arka planıyla bilmek gerekiyordu. Sonra kendi tarihimizi, kendi medeniyetimizi bilmek gerekiyordu. Buna paralel olarak mahkumu olduğumuz batı medeniyetini bütün boyutlarıyla bilmemiz gerekiyordu. Yani bir fikrin mücadelesi tarih, medeniyet ve o fikrin mahiyeti ileri derece bilinmesi gerekiyordu.
  Biz bu süreçleri maalesef göremedik, yaşayamadık. Aslında Üstat Sezai bu hususları defalarca vurgulamıştı ama politik zeminin sloganları, heyecanları bunları görmemizi engellemişti.
  Elbette hayat mektebi gerçekleri çok acı olarak gösterir. Artık düne bakıp nice eksiklerimize dövünmek değil de o yanlışlara bir daha düşmeden yolumuza devam edebilmek gerekir.
 

Editörün Seçtikleri