Akıncılar Derneği'nin Beykoz şubesini kurmakla görevlendirilmiş bir kaç kişiden biriydim. İlk olarak Fatih'te faaliyete geçen Akıncılar Derneği'nin İkinci şubesini Beykoz Paşabahçe'de açtık.
***
MTTB içinden ayılan bir grup Akıncılar Derneği'ni kurdu. Akıncılar en öz ifadeyle kamplara bölünmüş Türkiye'nin İslami değerler ışığında birliğini amaçlıyordu. MTTB gibi o da sokaktaki anarşiye bulaşmaya niyetli değildi.
Büyük Doğu ve MTTB bizim ağabeylerimizin kuşağını yetiştiren sosyal kurumlardı. Bizim Jenerasyonun hamiliğini ise Akıncılar Derneği üstlendi Paşabahçe'de Bahçeli Kahve denilen yerde, ahşap bir binamız vardı. İlk başkanımız Mehmet Şam'dı. Allah rahmet etsin, Mehmet ağabey Konyalıydı ve din kültürü öğretmeniydi. Çok İyi top oynar, masa tenisini çok severdi, iyi de saz çalardı; birlikte türkü söylerdik. Ali İbiş ağabey Beykoz şubesinin sekreteri, ben de muhasibiydim. Akıncıların Beykoz için en temel görevi bizim gibi düşünen gençlerin kültürel ve sosyal ihtiyaçlarına cevap vermek ve bir hayat alanı oluşturmaktı. Akıncılar Beykoz'da gerçekten de bir kültür merkezi gibi çalıştı.
Dernekte bağış yoluyla temin edilen kitaplardan oluşan bir kütüphane kurduk. Edebiyat dergilerini büyük bir dikkatle takip ederdik. Sezal Karakoç'un Diriliş, Nuri Pakdil'in Edebiyat dergisi elimizden düşmezdi.
Bu yayınlar sayesinde bizim gibi hayalleri olan pek çok yeni isimle tanışmıştık. Dergi takibini oldukça önemser, Türkiye'nin hangi şehrinde kim hangi dergiyi çıkarır, bilmek is-terdim. Mektuplar yazarak Türkiye'nin farklı şehirlerinde yayımlanan dini içerikli dergi ve kitapların çoğuna ulaşırdım.
Dernek, aynı zamanda okulda işlenen derslerin tekrar edildiği bir dershane mantığında işliyordu. Üst sınıflar, alt sınıfların derslerinde yardımcı oluyordu. Bunun yanı sıra, yine benim çok önemsediğim bir iş daha yapılıyor, temel dinî bilgiler öğretiliyordu. Beykoz'da İmam Hatip Okulu olmadığı için gençlerin çoğu temel dinî bilgiler konusunda eksik yetişiyordu.
***
Beykoz Akıncıları olarak çevremizde yaklaşık 70 civarında genç toplayabilmiştik. Dışarıdan bazı gençler ise bizim yanımıza gelmeye utanırlardı. Ziraat Bankası Müdürünün oğlu Sıtkı vardı, abileri sol görüşlüydüler, ama o bizimle vakit geçirmeyi severdi. Sonunda o da bize takılmaya başladı. Ama derneğe gelip gittiğini ailesinden gizledi. Akıncılar, çok şükür birçok gencin sağa sola savrulmasının önüne geçti. Okuldan geldiğimizde derneğe koşuyor, derslerle, etütlerle burada zamanımızı değerlendiriyorduk. Hayatımızda boş vakit kavramına yer yoktu. İstanbul dışından gelen arkadaşlarımızı yatılı ağırlayabileceğimiz bir odamız bile vardı. Kış günleri binayı sobayla ısıtıyorduk, bunun için bir nöbet listesi hazırlamıştık. Sadece soba yakma işi değil, bulaşık, temizlik gibi yapılması gereken her işi nöbetçilik sistemiyle yürütüyorduk.
***
Akıncıların Türkiye genelindeki faaliyetlerini yakından takip ederdik. Dernek kısa zamanda 60 şubeye ulaşmıştı. "Sokak şiddetinden beslenen diğer gençlik teşkilatlarından ne eksilirse memleket için o kadar hayırlıdır" diye düşünüp sayımızın artması için dua ederdik. Burası hepimizi zararı alışkanlıklardan, kötü arkadaşlıklardan, bölücü fikirlerden, ırkçılıktan ve cehaletten koruyan bir limandı. O günlerde gençleri etkisi altına alan tüm hareketlerden daha kuşatıcı, barışçı bir yerde durduğumuzdan bugün hâlâ gururla bahsederim.
**
Biz bu çatı altında memleket meselelerine ahlaki, barışçı, özgürlükçü çoğulcu, yerli ve sivil perspektiften bakmayı öğrenmiştik. Yaklaşımımız kimseyi dışlamıyor, davamız herkesin bir arada, huzur içinde yaşayacağı bir Türkiye vadediyordu. Herhâlde diğer gruplar da taraftar çekmek için cennet gibi bir dünya vadediyor olmalıydı. Ancak söylem ve tavrımızın önemi 80 darbesine giden kanlı serüvende çok net anlaşıldı. Bize saldırılar yapılsa da hiçbir arkadaşımız kazara da olsa şiddete, teröre, cinayete bulaşmadı.
Derneğin Beykoz şubesinin ikinci başkanı Ali Muratoğlu oldu, şubemiz 12 Eylül darbesiyle kapatılana kadar faaliyetlerini sürdürdü. O sırada Akıncılar, Türkiye genelinde 400 şubeye ulaşmıştı.